Islık Çalardı
Hasan KAYA
Islık çalardı, gün içinde batarken.
Gül ağacından kemanı beklerdi
Bir kedisi vardı, ıslak toprak kokardı tüyleri
Cam önünde fesleğen severdi,
kapı önünde akşamsefası.
Hayatında hep bir yalnızlık oldu,
sevdikleri hep uzaklarda.
Geceyi yırtan çığlıkları içine bağırıp gitmek istedi.
Ama gitmedi, denemedi bile.
Bilirdi, kendinden bir adım öteye gidemezdi.
Islık çalardı, elleri cebinde giderken
Uzayan yol, akan su, beklerdi…
Cuma, 28 Temmuz 2006


okur görüşü!
Arkadaşına Gönder!