ıslık

son

                                                 İbrahim SAĞLAM

..önce şehirler
sustu
yağmalanırken geceleri
kurşun geçirmez sokakların
dizlerinin
üstüne çökmüş
kelimeler sustu
külrengi geçmişin izini taşıyan
cümle sonlarında..
yenilgiyi
gizlemeye çalışırken
gözlerinde zaman
akrep yutkundu, yelkovan sustu
uçurtmalar, deniz aynı anda sustu
bekleyemeden sabahı
son kez gözlerini kırptı
yıldızlar sustu..
bir öğlen üzeri
yorgun rüyalarda
gülümseyerek ölüme
övgüler
yağdıran
kör yalnızlıkların
soğuktu elleri
ve suçu yoktu
selvi ağacının..
koynunda
özlemler saklayıp
uzanan bedene
sarhoşça bakış
atmasına acımıştı
dalına
konan
üç beş serçe..

sen
sustun
ben
sustum..